De oorspronkelijke arcadeversie staat officieel bekend als: Street Fighter II: The World Warrior

Deze versie wordt vaak simpelweg Street Fighter II of World Warrior genoemd.

Het spel bevatte aanvankelijk acht speelbare personages:

• Ryu
• Ken
• E. Honda
• Chun-Li
• Blanka
• Zangief
• Guile
• Dhalsim

Daarnaast waren er vier sterke tegenstanders die in deze eerste versie niet speelbaar waren:

• Balrog
• Vega
• Sagat
• M. Bison

De speler koos één van de acht vechters en reisde vervolgens langs verschillende landen en tegenstanders. Uiteindelijk moest de speler de vier eindbazen verslaan.

Een belangrijk kenmerk van Street Fighter II was dat ieder personage een eigen vechtstijl, snelheid, bereik en speciale aanvallen had. Ryu en Ken vormden bijvoorbeeld een relatief vergelijkbaar duo, terwijl personages als Dhalsim en Zangief een compleet andere manier van spelen vereisten.

Street Fighter II werd vooral beroemd door de speciale bewegingen die spelers konden uitvoeren met combinaties van joystickbewegingen en knoppen.

De combinatie van relatief eenvoudige basisbesturing en moeilijker uit te voeren speciale bewegingen maakte het spel toegankelijk voor beginners, maar tegelijkertijd interessant voor ervaren spelers.

Street Fighter II: Champion Edition

Het succes van de originele versie leidde al snel tot een verbeterde versie.

In 1992 verscheen Street Fighter II' – Champion Edition

In Japan werd deze versie aangeduid als Street Fighter II Dash.

Champion Edition bracht een aantal belangrijke veranderingen.

De vier eindbazen worden speelbaar

De grootste verandering was dat de vier voormalige computertegenstanders nu door de speler konden worden gekozen:

• Balrog
• Vega
• Sagat
• M. Bison

Daarmee groeide het aantal speelbare personages van 8 naar 12.

Voor het eerst konden twee spelers hetzelfde personage kiezen.

Wanneer bijvoorbeeld twee spelers Ryu selecteerden, kregen de twee Ryu's verschillende kleurvarianten zodat ze tijdens het gevecht uit elkaar konden worden gehouden.

Capcom paste daarnaast de eigenschappen van de personages aan. Sommige aanvallen werden veranderd en verschillende personages kregen een betere balans ten opzichte van elkaar.

Ook werden diverse graphics en achtergronden aangepast.

Champion Edition was daarmee veel meer dan alleen een uitbreiding: het was een belangrijke herziening van het oorspronkelijke Street Fighter II.

Het enorme succes van Champion Edition had ook een onverwacht gevolg.

Omdat arcade-exploitanten en spelers steeds meer mogelijkheden wilden, verschenen er allerlei niet-officiële modificaties van het spel. Deze zogenaamde bootlegsen hacks veranderden de snelheid, speciale aanvallen en andere spelmechanismen.

Een van de bekendste was Street Fighter II: Rainbow Edition

In deze illegale versies konden spelers soms dingen uitvoeren die in de officiële versie onmogelijk waren. Personages konden bijvoorbeeld extreem snel bewegen of speciale aanvallen op ongebruikelijke manieren combineren.

Deze aangepaste versies waren populair in bepaalde arcadehallen, maar waren niet door Capcom uitgebracht. Capcom reageerde uiteindelijk met een officiële nieuwe versie die veel van de gewenste veranderingen bevatte.

Eind 1992 verscheen Street Fighter II' Turbo: Hyper Fighting

In Japan werd deze versie uitgebracht als Street Fighter II Dash Turbo.

Hyper Fighting was gebaseerd op Champion Edition en werd oorspronkelijk als upgrade voor de bestaande arcadehardware uitgebracht. Het was daarmee technisch interessant voor arcade-exploitanten: bestaande machines konden worden aangepast in plaats van volledig vervangen.

Belangrijkste veranderingen

De opvallendste verandering was de hogere spelsnelheid.

Gevechten verliepen aanzienlijk sneller dan in de oorspronkelijke Street Fighter II. Hierdoor werden reactiesnelheid en timing nog belangrijker.

Daarnaast kregen verschillende personages nieuwe of aangepaste speciale technieken en werden de personages opnieuw gebalanceerd.

Hyper Fighting was de laatste Street Fighter II-arcadeversie die gebruikmaakte van het oorspronkelijke Capcom Play System (CPS-1).

In 1993 ging Capcom nog een stap verder met Super Street Fighter II: The New Challengers

Deze versie introduceerde niet alleen nieuwe personages, maar bracht ook aanzienlijke technische verbeteringen.

Voor het eerst binnen de Street Fighter II-reeks werd gebruikgemaakt van Capcoms nieuwere CPS-2-arcadehardware. Hierdoor kon Capcom onder andere verbeterde graphics, animaties en geluid toepassen.

De selectie groeide van twaalf naar zestien speelbare personages.

De vier nieuwe vechters waren:

• Cammy
• Fei Long
• Dee Jay
• T. Hawk

De bestaande personages kregen bovendien nieuwe animaties, aangepaste aanvallen en verbeterde graphics.

Ook het geluid werd opnieuw gemaakt.

Super Street Fighter II introduceerde daarnaast een veel grotere keuze aan karakterkleuren. Hierdoor konden spelers hun favoriete vechter in verschillende kleurvarianten selecteren.

Naast de normale Super Street Fighter II-versie bestond er ook een speciale arcadevariant:

Super Street Fighter II: Tournament Battle

Deze versie was bedoeld voor toernooien waarbij meerdere arcadecabinetten met elkaar konden worden verbonden. Hierdoor konden meerdere spelers tegelijkertijd deelnemen aan een georganiseerd Street Fighter II-toernooi.

Dit concept sloot perfect aan bij de competitieve cultuur die rondom Street Fighter II in arcadehallen was ontstaan.

In 1994 verscheen de volgende en voor veel spelers bekendste arcadeversie; Super Street Fighter II Turbo

In Japan verscheen het spel als:

Super Street Fighter II X: Grand Master Challenge

Deze versie combineerde de uitgebreide cast van Super Street Fighter II met de hogere snelheid en competitieve speelstijl van de eerdere Turbo-versie.

Een van de belangrijkste toevoegingen waren de Super Combos.

Tijdens het spelen kon een speciale meter worden opgebouwd. Wanneer deze meter voldoende gevuld was, kon de speler een krachtige Super Combo uitvoeren.

Dit voegde een nieuwe tactische laag toe aan de gevechten. Spelers moesten niet alleen nadenken over aanvallen en verdedigen, maar ook over het moment waarop ze hun opgebouwde energie gebruikten.

Super Street Fighter II Turbo introduceerde ook een geheim personage:

Akuma, in Japan bekend als Gouki.

Akuma werd niet op dezelfde manier geselecteerd als de normale personages en werd vooral bekend als een bijzonder krachtige en verborgen tegenstander.

Zijn verschijning zorgde ervoor dat spelers opnieuw allerlei geheimen en voorwaarden probeerden te ontdekken.

Daarmee paste Akuma perfect bij de arcadecultuur van de jaren negentig, waarin spelers elkaar tips gaven over verborgen personages, geheime bewegingen en bijzondere trucs.

Super Street Fighter II Turbo verfijnde het vechtsysteem verder.

Naast de traditionele speciale bewegingen en combo's werd timing steeds belangrijker. Er ontstond een veel grotere nadruk op technieken zoals:

• Combo's
• Super Combos
• Counter attacks
• Throws
• Special moves
• Air attacks
• Blocking
• Precise timing

Hierdoor ontwikkelde Street Fighter II zich van een toegankelijk arcadespel tot een game waarin ervaren spelers jarenlang technieken konden blijven perfectioneren. Het spel wordt tot op vandaag nog zeer veel gespeeld.